نارسایی مزمن کلیه

نارسایی مزمن کلیه

اصطلاح نارسایی مزمن کلیه بوجود نارسایی پیشرفته  و غیر قابل برگشت کلیه که معمولا پیشرونده است اطلاق میشود.

در این بیماری توانایی بدن برای حفظ تعادل اب و الکترولیت ها در وضعیت شیمیایی بدن مختل شده و در نهایت موجب جمع شدن مقدار زیادی اوره و سایر مواد نیتروژنی در خون می شود.

تمامی بیماران در این مرحله برای زنده ماندن نیاز به دیالیز و یا پیوند کلیه دارند.

علت نارسایی مزمن کلیه:

شایع ترین دلیل برای این بیماری، دیابت، فشار خون بالا و کلیه پلی کیستیک  می باشد. علل دیگری شامل سنگ مجاری ادراری و لوپوس و داروهایی که اثر سمی روی کلیه دارند را می توان اشاره کرد.

تشخیص نارسایی مزمن کلیه:

بر اساس تاریخچه ی بیماری معاینات فیزیکی و تغییرات ازمایشگاهی میباشد.

تظاهرات بالینی نارسایی مزمن کلیه:

سیستم عصبی: خواب الودگی، کرختی، گیجی، تشنج، کرامپ های ماهیچه ای.

سیستم گوارشی: بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، اسهال و یبوست، اقساع شکم، خونریزی گوارشی و بوی بد دهان.

سیستم قلب و عروق: تارسایی احتقانی قلب، افزایش ضربان قلب، ورم بدن، وجود مایع دور قلب.

سیستم هماتولوژیک یا خونی: ککم خونی، کاهش پلاکت خون، افزایش گلبول های سفید خون، کم خونی باعث سرگیجه ، احساس سبکی در سر، تپش قلب، وزوز گوش، تنگی نفس وکاهش پلاکت سبب خونریزی می شود.

سیستم عصبی و اسکلتی: اختلالات این سیستم در اثر کاهش ویتامین D سبب کاهش جذب کلسیم از روده ها و کاهش دفع فسفر و تجمع ان در بدن  میشود.

درد مفصل و اختلال در رشد نیز در این بیماران دیده میشود و پوکی استخوان نیز ایجاد می شود.

سیستم ادراری: کاهش برونده ادرار، وجود پروتیین در ادرار

سیستم تنفسی: تنگی نفس و تنفس سطحی

سیستم تناسلی: عقیمی، کاهش میل جنسی در مردان، اختلال قاعدگی، تاخیر در رشد و عدم ایجاد بلوغ در اطفال

درمان و مراقبت نارسایی مزمن کلیه:

حمایتی

دیالیز

پیوند

در ابتدا عواملی که باعث ایجاد بیماری دخالت داشته باشد و برگشت پذیر هستند مانند سنگ های مجاری ادراری و فشار خون بالا تحت درمان قرار میگیرند.

درمان خارش: باید مصرف فسفر محدود شود. مصرف دارو هایی شامل کربنات کلسیم و رناژل با غذا طبق دستور پزشک، مصرف پروتیین محدود شود، کوتاه کردن ناخن ها و استفاده از لباس نرم حمام نیمه گرم قبل از خواب مفید است.

درمان علایم گوارشی: تجویز داروهای پنتوپرازول طبق نطر پزشک معالج برای کاهش تحریک داده می شود، دهانشویه و استفاده از مسواک نرم، عدم مصرف آسپرین در صورت وجود خون در مدفوع آنتی اسید حاوی منیزیم به بیمار داده نمی شود، چون باعث افزایش منیزیوم در خون می شود.

درمان کم خونی :

درمان اولیه، تزریق اریتروپویتین که هفته ای  سه بار بعد از دیالیز طبق نظر پزشک، مهمترین عارضه ان افزایش فشارخون است، در صورت افزایش فشار خون نباید تزریق شود با پزشک معالج در میان گذاشته شود و با توجه به میزان فرتین سرم ممکن است بیمار به داروهای اهن تزریقی مثل ونوفر نیاز داشته باشد. در صورت عدم افزایش فسفر خون در رژیم بیماران دیالیزی کم پروتیین نباشد.

درمان دردهای استخوانی:

غذاهای پروتیین دار باید محدود شود. داروهای مسکن ( بیماران مزمن کلیوی ممنوع و با نطر پزشک) برای کاهش درد استفاده میشود جهت رفع کرامپ و یا درد عضلانی از گرمای موضعی استفاده شود.

درمان علایم قلبی و عروقی:

محدودیت دریافت مایعات و نمک، داروهای کاهنده فشار خون در صورت افزایش فشار خون در صورتی که بیمار در بین 2 جلسه دیالیز وزن از یک تا دو کیلوگرم افزایش داشته باشند، محدودیت مایعات اعمال میشود.

رژیم غذایی:

دریافت پروتیین محدود می شود، در بین پروتیین های حیوانی بهترین پروتیین تخم مرغ، گوشت ، لبنیات می باشد که حاوی اسید امینه ضروری است. همچنین غذاهای کم پتاسیم باید به بیمار داده شود.

غذاهای آب پز دارای پتاسیم کم می باشد. برای مثال اگر سیب زمینی پخته شود و پوست ان کنده نشود و 30 دقیقه در اب قرار گیرد به مقدار زیادی پتاسیم خود را از دست می دهد ولی باز هم در رده پر پتاسیم قرار میگیرد و باید محدود شود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *